غمِ دلِ امّ بنینه غمت
 روضه ی بازه چهره ی درهمت
 خیلی عوض شدی عزیز دلم
 منو حلال کن اگه نشناختمت

اشک غریبی توی چشمام نشست
 مثل سر تو پشت من هم شکست
 زینبِ من بیا بگو دروغه
 این که میگن حرمله دستاتو بست

حقیقته انگاری خواب نبودم
 ناراحتم پیش رباب نبودم
 بدجوری آبرو ریزی کرده شمر
 کاشکی من از بنی کلاب نبودم

آسمونم رو بی قمر کی دیده
 پروانه ی بدون پر کی دیده
 ام بنین بهم نگی حق داری
 ام بنین بی پسر کی دیده

سربریدن امید و احساسمو
 تبر زدن ساقه های یاسمو
 خواستی چهارتا قبر اگه بسازی
 کوچیک درس کن واسه عباسمو

رفت و دل اهل حرم خالی شد
 دست امیر لشگرم خالی شد
 یه جور زدن با تیر به چشم نازش
 کاسه ی چشم پسرم خالی شد

توو علقمه راهشو بند آوردن
 چی به روز قد بلند آوردن
 گریه م از اینه توی بزم شراب
 سرش رو با بگو بخند آوردن

سراغشو از این و اون میگیرم
 جونی ندارم ولی جون میگیرم
 حالا که مادر نداره حسینم
 خودم میام براش زبون میگیرم

بهم بگو که نور عینم کجاست
 بگو غریب عالمینم کجاست
 جمعیت کاروونت کم شده
 فقط بگو، بگو حسینم کجاست

روزی که رفت فکر اجل نکردم
 پیشش به دلشورم محل نکردم
 نخواستم حس کنه که بی مادره
 عباسمو اگه بغل نکردم

گفتی تموم دشتو دشمن گرفت
 تک تک بچه هامو از من گرفت
 زینب من بگو آخر کی اومد؟!
 سر حسینمو به دامن گرفت

عزیز من همینکه راه دور رفت
 شادی دیگه از این دل صبور رفت
 نمیتونم باور کنم هنوزم
 سر حسینم میون تنور رفت

مردم شهر سر به سرم نذارید
 زخم زبون رو جیگرم نذارید
 گریه ی من فقط برا حسینه
 گریه مو پای پسرم نذارید

غم ام ربابه که به غم اسیره
 طفل خیالیشو رو دست میگیره
 شبا هی از خواب میپره هی میگه
 آبش بدید ، آبش ندید ، میمیره

 



مطالب مرتبط