باد در عرش که پیچید خبر شکل گرفت
 از پر و بال ملک فرش گذر شکل گرفت
 نور خورشید به شب خورد..،سحر شکل گرفت
 آسمان پرده برانداخت..،قمر شکل گرفت

ماه از جلوه ی گیراش چه حظی می برد
 علی از فرط تماشاش چه حظی می بُرد

نخل پر برکت توحید ثمردار شده
 نسل تابنده ی خورشید،قمردار شده
 کهکشان های خداوند خبردارشده
 پدر خاکیِ افلاک پسردار شده

صورتش هودج نور است..،پدر می بوسد
 دست آب‌ور خود را چِقَدَر می بوسد

ابرویش جلوه‌ی ربّ است اُبُهَت دارد
 زلف او آیه ی نوری است که حرمت دارد
 چشم او ابر بهاری است که رحمت دارد
 نام او جامِ طهوری است که شربت دارد

صاحب شهد شکرریزِ سبو می آید
 چِقَدَر نام اباالفضل به او می آید

گونه ی آینه بر دوده ی آهش خیره
 چشم فانوس به پیچ و خم راهش خیره
 برکه ی آب به رخساره ی ماهش خیره
 پلک باران به تماشای نگاهش خیره

آسمان خیره به چشمان تر این ماه است
 چشم او چشمه ی توحیدی آل الله است

رشته‌ ی وصلت عُشاق،نخ دامن او
 رختی از جنس پر و بال ملک بر تن او
 دَرِ جنّات عَدَن،دُکمه ی پیراهن او
 ساقه ی طاقِ فلک بازوی شیر افکن او

غرشش غرش طوفانیِ شاه عرب است
 پسر شیر خدا،شیر نباشد عجب است

هرکه در زندگی اش غصه ی بسیاری داشت
 اگر از خانه ی مولا طلب یاری داشت
 بی گمان با پسرش نیز سر و کاری داشت
 سیزده ساله چه رزم علوی واری داشت

سیزده ساله یلِ با جَنَم حیدر شد
 وارث بر حق تیغ دو دم حیدر شد

دست عباس به دامان امام حسن است
 سند قلب اباالفضل به نام حسن است
 سالیانی است که درگیر مرام حسن است
 گرچه ساقی است ولی تشنه ی جام حسن است

چِقَدَر خصلت دلدار به دلبر رفته
 کرم حضرت ساقی به برادر رفته

ساحل امن یقین بود که دریا را ساخت
 شانه اش بود که زُلف شب یلدا را ساخت
 کوهی از غیرتِ حساس به زهرا را ساخت
 دامن اُمِّ بَنین حضرت سقا را ساخت

گیسویش را به سر زلفِ حسینِ خود دوخت
 کاشف الکرب شدن را به اباالفضل آموخت

آفریده شده عباس برای زینب
 سینه ی او سپر دفع بلای زینب
 جان عشاق اباالفضل،فدای زینب
 ما گدایانِ حسینیم،گدای زینب

همگی بنده ی عشقیم به عباس قسم
 پاسبانان دمشقیم به عباس قسم

سیل اشکیم به دنبال نمِ دریایش
 دست ما را برسانید به اعطینایش
 این که خوانده است حسین بن علی آقایش
 ارمنی های محلّه اند علم‌کِش هایش

هرکه را جَذبه ی این عشق به زنجیرش کرد
 نمک سفره ی عباس نمک گیرش کرد

کاش ما را به ردای کرمش وصل کنند
 مثل وصله به نخِ شال غمش وصل کنند
 مثل پَر،کنج ستون علمش وصل کنند
 دست ما را به ضریح حرمش وصل کنند

تا که آب و گِلمان خرج عزایش باشد
 تنمان تکه ای از صحن و سرایش باشد

آبرو داده به سرچشمه،به دریا،دستش
 از زمین پُل زده تا عرش مُعَلّی،دستش
 مرده را زنده کند همچو مسیحا،دستش
 چقدر مُعجزه ها خلق شده با دستش

آن که از خاک درش کور شفا می گیرد
 با همان دستِ قلم دست مرا می گیرد

سرو سبز علویّات برومند شده
 شانه ی او به بلندای دماوند شده
 چهره اش بانی پیدایش لبخند شده
 خطبه خوان حرم امن خداوند شده

مکه را شیفته ی عشقِ امام خود کرد
 کعبه را بنده ی اعجاز کلام خود کرد

آیه ی نور به پیشانی او مکتوب است
 با وجودش بخدا وضع حرم مطلوب است
 بین اطفال حسین بن علی،محبوب است
 سر دوشش چقدر حال رقیه خوب است

طفل از ذوق تماشای عمو پر می زد
 هر زمان بوسه به دست علی اصغر می زد

آه!از لحظه ی شومی که بلا نازل شد
 بین مهتاب و حرم ظلمت شب حائل شد
 اشک افلاک فرو ریخت زمین ها گِل شد
 کار برگشتن سقا به حرم مشکل شد

دامن شیر به سرپنجه ی کفتار گرفت
 ناگهان تیغ به بازوی علمدار گرفت

رود فریاد زد ای اهل حرم..،دریا سوخت
 مطمئناً جگر تشنه ی دخترها سوخت
 وسط معرکه ی جنگ دل بابا سوخت
 آخرین مشک که افتاد زمین..،سقّا سوخت

چقدر بعد علمدارِ حرم هق هق کرد
 بنویسید رباب از غم اصغر دق کرد

 



مطالب مرتبط

اسوه شهید گمنام
اسوه شهید گمنام

دو شنبه, 22 دی 1399

پخش
فدای اون حرمت مادر
فدای اون حرمت مادر

دو شنبه, 22 دی 1399

پخش
اگر آن ماه نمونه
اگر آن ماه نمونه

یک شنبه, 29 اسفند 1400

پخش
ای یاس کبود من
ای یاس کبود من

دو شنبه, 22 دی 1399

پخش