رهرو آن است، که هر صبح براتش بدهند
با نسیم سحری، آب حیاتش بدهند

هر شب احیا کند، آنکه بچِشَد طعمِ سحر
هر سحر، از سفرِ هجر نجاتش بدهند

ای خوش آن عمرِ گرانمایه که با یار گذشت
ای خوش آن بنده که از یار صفاتش بدهند

مژده ی وصل، همان اذنِ ملاقاتِ علی است
کز جمال ازلی، جلوه‌ی ذاتش بدهند

چشمِ عاشق، دمِ مرگش به علی باز شود
هر که با اوست، نجات از عرصاتش بدهند

دیده چون بست ز اغیار، به جانان برسد
دیده‌ی دیگری اندر ظلماتش بدهند

چارده نورِ الهی، همه صف می‌بندند
یک شبه، پاسخِ کلِ زحماتش بدهند

چون رسد وقتِ سؤالاتِ نکیر و منکر
همه پاسخ به زبانِ کلماتش بدهند

باده‌ی آب بقا روزی هر کس نشود
ای خوش آن مست که جام حسناتش بدهند

بهترین روزی ما نوکریِ ارباب است
عبد را خوبتر از صوم و صلاتش بدهند

با بلا خو نکند، جز مدد کرب و بلا
هر که را با غمِ دلبر درجاتش بدهند

هر که شد زندگی اَش، وقفِ اباعبدالله
شهد شیرین شهادت به مماتش بدهند

زائرِ کرب و بلا، لال نمیرد هرگز
پاسخِ ذکرِ حسین از نغماتش بدهند

تشنه‌ی باده‌ی ارباب نمانَد عطشان
خودشان جرعه‌ای، از آب فراتش بدهند

گریه بر بی کفنِ کرب و بلا هر که کند
بِالله از گریه‌ی در حشر نجاتش بدهند

با وجودیکه هزاران صدمه دید حسین
باز با سنگ جواب صدماتش بدهند

لطمه زد زینب کبری بخودش در گودال
از چه با خنده جواب لطماتش بدهند

حسینیه صنف لباس فروشان | 26 اردیبهشت | 1402