تا حسین است ، چه حاجت به عطای دگران

 

تا حسین است ، مگو مدح و ثنای دگران

 

.

 

او که در هر دو سرا مظهر الطاف خداست

 

می زنی از چه دگر ، باب سرای دگران

 

.

 

آبروی تو رود از کف و ناکام شوی

 

مگشا دست نیازت به عطای دگران

 

.

 

سائل درگه او ، در دو جهان است عزیز

 

من سرافکنده و مسکین ، چو گدای دگران

 

.

 

یار اغیار مشو ، جز به ره راست مرو

 

عمر بر باد مده مفت ، برای دگران

 

.

 

تا فریبت ندهد وسوسه ی شیطان ها

 

دل مده گوش مکن ، خود به ندای دگران

 

.

 

نیست خیری به خدا ، جز به سرای ده و چار

 

چون هم آغوش نیاز است ، غنای دگران

 

.

 

جز خدای خود و مردان خدا مدح مکن

 

پای گیر تو شود مدح خطای دگران

 

.

 

تا چو فطرس ، پر و بالت بدهد عشق حسین

 

مگشا بال محبت به فضای دگران

 

.

 

ای مسلمان ، حسنی باش و حسینی همه عمر

 

سنگ بر سینه مزن ، زیر لوای دگران

 

.

 

تا حسین است ، به دل راه مده عشق کسی

 

چون که دل ، جای حسین است نه جای دگران

 

.

 

اشک و لبخندت اگر وقف حسین ابن علی ست

 

یاد او باش به هر جشن و عزای دگران

 

.

 

با وجود حرم او که بود رشگ بهشت

 

نکند جلوه دگر ، صحن و سرای دگران

 

.

 

راهیان حرمش ، خنده کنان گریانند

 

کس ندیده است چنین ، حال و هوای دگران

 

.

 

چهره گلگون تو ز خون کن ، که بود رنگ حسین

 

پیش او رنگ ندارد چو حنای دگران

 

.

 

نینوایی شد اگر شعر ” حسان ” جاوید است

 

چون که نابود شود ، نای و نوای دگران



مطالب مرتبط

دلم گرفته از همه دلم گرفته از خودم
دلم گرفته از همه دلم گرفته از خودم

دو شنبه, 13 اردیبهشت 1400

پخش
جوون امام حسین
جوون امام حسین

پنج شنبه, 26 اسفند 1400

پخش
کیمیا داری خاک و طلا میکنی
کیمیا داری خاک و طلا میکنی

پنج شنبه, 18 فروردین 1401

پخش